Nova vojo ĉe Blogger ne plu fresiĝos

Sube vi povas legi la kialojn!

clipped from hungario.hu Persona blogo ‘Nova vojo’ translokiĝis al ESENCOJ Translokiĝis al ESENCOJ mia persona blogo el ‘Blogger’, kio funkciis ĝis nun sub la nomo de Nova Vojo aŭ Esperanto 2.0. De nun miajn personajn afiŝojn oni povas legi ĉe la kategorio/rubriko Persona blogo. La kialoj de translokiĝo estas la tempomanko prizorgi tiom da retpaĝoj: ESENCOJ, la oficiala retpaĝo de HEA, La Manipulanto, la interreta televido Esperanto 2.0 TV (kaj mi prizorgas ankaŭ hungarlingvan portalon). Se vi legas afiŝon kies aŭtoro estas Ladislao (do ne Redakcio), tio signifas personan blogafiŝon kio ne nepre reprezentas la oficialan starpunkton de HEA aŭ ESENCOJ, kvankam ja estante redaktoro de ĉi-tiu paĝo, tute sendependigi mian personon de tiu funkcio maleblas… Sed mi klopodas!

La membrokvanto de UEA plu ŝrumpas

Per granda fortostreĉo UEA sukcesis pasintjare superi la magian limon de 6.000 individuaj membroj. La fina sumo por la jaro 2007 iĝis 6.011 individuaj membroj. En la jaro 2008 UEA evidente ne plu povos atingi la magian limon, ĉar fine de aŭgusto la membrostatistiko postrestis la pasintjaran je 266. Tamen la kvanto de aligitaj membroj altiĝas, ĉefe pro tio, ke Hungaria Esperanto-Asocio ĉi-jare raportis dekoble pli da membroj ol pasintjare. (...)

clipped from www.liberafolio.org Kvankam la kvanto de individuaj membroj malkreskas, la suma kvanto de membroj en UEA ĉi-jare estos pli alta ol pasintjare, pro kresko en la kvanto de aliĝintaj membroj, atentigas Osmo Buller. - Kelkaj landoj ankoraŭ ne pagis por aligitaj membroj, sed jam nun la nombro (11.405) estas preskaŭ sama kiel fine de 2007 (11.477). Aldoniĝos ankoraŭ ĉ. 400 aligitaj membroj, tiel ke la fina sumo estos ĉ. 300 pli granda ol en 2007. Aligitaj membroj plimultiĝis dank' al Hungaria E-Asocio, kiu pagis por 1.348 membroj kaj en 2007 nur por 142. Tio kovras la fakton, ke en multaj landoj la nombroj malkreskis.

Novaĵo el ESENCOJ

clipped from hungario.hu Finiĝis la erao de respondkuponoj [UEA-komuniko] Dum multaj jardekoj UEA akceptis pagojn per internaciaj respondkuponoj. Ili estis simpla pagmaniero, kiam internaciaj monĝiroj per banko aŭ poŝtmandato estis malfacile fareblaj kaj subigitaj al diversaj limigoj aŭ eĉ ne permesitaj al privatuloj. Lastatempe ilia uzado maloftiĝis, ĉar internaciaj pagoj fariĝis pli facilaj dank’ al la forigo aŭ mildigo de limigoj kaj pro disvastiĝo de kreditkartoj kaj de retaj pagmanieroj kiel ekz. PayPal. En 1997 UEA ankoraŭ ricevis 1652 respondkuponojn sed en 2007 nur 43, t.e. 2,6% de la nombro dek jarojn pli frue.

Kelkaj rimarkoj pri UK 93 - Roterdamo

Jen kelkaj kritikoj, proponoj kaj reagoj-komentoj rilate la organizajn cirkonstancojn de Universala Kongreso 2008 el Roterdamo.

clipped from www.ipernity.com Kiel organizi pli bone Universalajn Kongresojn? Mi ŝuldas pri konkretaj proponoj, t.n. "solvo"-proponoj -- esprimo transprenita de la prezidanto de UEA -- rilate la Universalajn Kongresojn, post mia kritiko koncerna la organizajn mankojn de la lasta UK el Roterdamo. Necesas mencii, ke la ĉi-subaj… ( 7 komentoj / 191 vizitoj ) ESENCOJ: La prezidanto de UEA akceptas kritikon pri UK 2008 Ĉi-tiu artikolo aperis en la retpaĝo ESENCOJ. Mi tial publikigis ankaŭ ĉi-tie, ĉar iusence resumas la kritikon kaj la komentojn alvenintajn ĉe Ipernity. La komuna aŭtoro de tiu ĉi artikolo estas la Redakcio de ESENCOJ. [Redakcio] S-ro Probal Dasgupta,… ( 3 komentoj / 111 vizitoj ) Ekster la klubo, aŭ kial mi ne iĝos kongresemulo Ĉi-jare mi partoprenis unuafoje - almenaŭ parte - Universalan Kongreson; post mia eniĝo en la movadon mi aliĝis kaj al Hungaria Esperanto-Asocio (HEA) kaj al UEA. Kiel novulo en la t.n. organizata movado mi tiel decidis, ke mi - ŝajne - devige devas… ( 23 komentoj / 362 vizitoj )

Demandoj duonpersonaj

Kvankam mi ne estas dependanta de opinioj apogantaj aŭ kontraŭaj, tamen, se oni iamaniere havas laboron, kiu koncernas komunumon (mi nun nomu tiel ankaŭ du personojn, se ilian movadan partoprenon kaj kontentecon povus influi miaj decidoj!), kelkfoje indas paroli laŭte pri la vojo, kiun oni elektas por solvi problemojn dum siaj agadoj.

Ĵurnalisme mi estus pli ĝusta, se mi ne ĝenerealigus, sed nun mi estas simpla memdemandanto. Punkto.

Kial (mem)demandadi tiom? Tio estas mia karakterizo personeca, foje utila, alifoje ne. La utilecon de aferoj mi konsideras iomete alimaniere-nekutime: tien-reen promenante antaŭ spegulo kaj enrigardante (preterlasinte la aspekton, ja mi ne estas iu Swarczenegger, he-he), gravas ke ĝi restu senrompa. Se tiel okazas, mia agado estis-restis utila sendepende de tio, ke finance-materie kion rezultigis (al mi!) mia decido. Sed kiel agi, se mia decido koncernas ankaŭ aliajn? Jen la unua demando...

Kiajn kaj kiom kompromisojn alporti, se - kiel en la kazo de hungaria e-movado - ekzistas almenaŭ du, bone distingeblaj grupoj kontraŭstaraj? Por respondi la antaŭan demandon, devas respondi alian: kiel ekscii, ke mi enas en la ĝusta flanko? Jen ebla respondo: se ĝi (mia organizo) ne difinas sin kontraŭ la alia - ni pereterlasu nun la surpaperajn statutojn. Sed kiel konsciiĝi pri tio? Se la agado kaj komunikado ne kritikas abunde, superflue la alian grupon kaj ĝian agadon. Ĉar nia aktiveco estos neniel pli sukcesa nur pro la kritikemo kaj atakoj.

Sed kion fari, sa la aliaj [el la kontraŭstaranta grupo] daŭre atakas, kritikas vin kaj vian agadon? Ĉu lasi senresponde, sen reagoj malgraŭ tio, se atakoj preterlasas eĉ minimuman faktecon? Se vi reagas, via agado ĉu iĝos pli bona, sukcesa aŭ rezulthava? Se vi sammaniere batalas(?), ĉu vi ne estas simila al tiuj, kiuj frapas sub la zono? Se vi kontraŭatakas, ĉu vi daŭre rajtas aserti pri vi mem, ke vi staras en la ĝusta flanko?

Se vi ne reagas, ne respondas je atakoj kaj senbazaj kritikaĉoj, ĉu vi faris ĉion fareblan por defendi vian agadon? Ĉu kredi en tiu idealo, ke la boneco kaj ĝusteco ĉiam evidentiĝas ankaŭ sen defendo? Eĉ, ĉu vi havas rajton je digneco, ĉu ene de e-movado (e-komunumoj) ekzistas tiuj instancoj, kiuj klopodas defendi vin? Ĉu havas rolon kontrolan la publiko esperanta? En kiu kanalo, en kia medio diskuti/disputi? Ĉu akcepti la neŝanĝeblajn paralelajn kanalojn (ekzemple retlistojn)? Ĉu e-komunumoj ankoraŭ vivas siajn feŭdalajn periodojn, sen vera defendebleco kontraŭ potenciuloj/bienuloj, kiuj gardas siajn privilegiojn ĉiumaniere?

En kio malsimilas e-komunumoj de aliaj komunumoj? Ĉu indas, eĉ, endas demandi tiujn ĉi? Se la supraj demandoj karakterizas ĉiujn komunumojn, ĉu akcepti ilin kiel normalan situacion? Ĉio dependas nur de la personeco de partoprenantoj, de individuoj, de ilia sangvineco? Ĉu paco ĉiupreze kaj ĉiumaniere? Ĉu la ĝusta vojo estas la senproblema, senkoflikta agado? Ĉu pli utilas al movado resti legomo?

Ĉu vi havas respondojn?

Esperantistoj-denaskuloj

De kiam mi estas patro kaj miaj gefiloj kreskas, mi pli kaj pli ofte pripensas, ke eble mi devus ilin instrui ankaŭ pri esperanto, sed sen la apogo de mia edzino tio maleblas, ĉar se ni ne estus parolantaj esperante en ĉiutagaj cirkonstancoj, al geknaboj ŝajnus tro strangaj tiuj ĉi fremdaj vortoj. Sed hieraŭ okazis io eksterordinara: mia edzino decidis lerni esperanton. Grava decido, ĉar ĝis nun ŝi ne estis tro apogema, pli precize ŝi rilatis internacian lingvon nur kiel ia hobio mia ne tro ŝatinda, ĉar ŝi pensis pri mia e-agado kiel temporabo de nia familio. Hm...

Ŝia sinteno ŝanĝiĝis iomete post kiam mi iĝis deĵoranto ĉe Hungara Esperanto-Asocio, de kie mi ricevas ankaŭ iom da salajro. Sed trarompo okazis, kiam mi decidis partopreni Universalan Kongreson en Roterdamo kune kun ŝi, kaj post kiam ŝi aŭdis min voĉparoli plurfoje esperante tra Skajpo - lastfoje (hieraŭ) kun Gabriel Corsetti, kiu parolas ege flue.

Do, ŝajne ni iĝos familio esperantista; mia kvinjara filino estis elparolinta siajn unuajn e-vortojn same hieraŭ, kiam dum matenmanĝo mi parolis al ŝi kelkajn vortojn esperante. Ŝia prononco estas bona, kio pruvas, ke oni estas pli akceptemaj infanaĝe je lingvolernado, ol la plenkreskuloj.

Vi povas aŭskulti mian intervjuon kun iu esperantisto-denaskulo kaj povas legi pli pri tiu ĉi temo ĉe ESENCOJ.

Esperantistoj kaj interreto

En Hungario ĉ. milo da esperantistoj uzas ankaŭ interreton sed plejparte nur por korespondadi retpoŝte, kaj eble nur kelkdekoj uzas iun mesaĝilon (Skajpo ktp.). Eĉ, la plej uzataj komunikiloj ankoraŭ estas la retlistoj, kaj multoj havas iaspecan kontraŭsenton al la novaj teknologioj. Mi ne ŝatas, tamen fakto restas, ke oni havas nur vagajn ideojn pri la esenco de interreto. Mi ne volas simpligi la aferon, tamen, ŝajne temas ankaŭ pri generacia malkapableco.

La plej agemaj esperantistoj agadas ekster interreto, ankaŭ la ege valoraj ne povas preterlasi la simplajn kodadajn problemojn (UTF-8). Mi preskaŭ fiaskis kun la projekto Esperanto 2.0 (http://esperanto2.info), ĉar mi devis kompreni, ke maleblas eduki pri interreto nur helpe de interreto mem: necesas klasikaj edukmetodoj por instrui la bazajn konojn - almenaŭ, ĉar ĝuste al tiuj mi ne povis transdoni diversnivelajn konojn, kiuj pleje necesus ilin...

Ege valoraj fakuloj, movadanoj restas solaj kun siaj fakaj konoj, ĉar pli kaj pli da mono necesus por diskonigi iliajn opiniojn, pensojn en paperformaj presaĵoj. Ĝuste ili estas tiuj, kiuj sentas sin mem preterlasitaj, nekomprenitaj de la uzantoj de "novaj teknologioj", de la pli junaj esperantistoj, kiuj jam uzas pli nature interreton.

Problemojn ja ni havas, necesus projektoj instrui baznivele pri interreto, aŭ ni (novuloj) devos preterlasi la ĝis nunajn komunajn konojn (se ili ekzistas!) pri Esperanto. Tro granda estas la abismo, mankas la ponto inter ni. Sen pontoj ni devos konstrui novan E-movadon, sed bedaŭrinde sen niaj pli oldaj saĝuloj. Ĉu ni havas sufiĉan energion kaj toleremon por plenumi tiun taskon? Ĉu estas nur poetika demando ĉi-lasta?